Claude Monet

1 Oct 2007, 23:43, 97 x viewed Zo gepimpt als de Eiffeltoren er ’s avonds uit ziet met al haar kleuren en glitters, zo ontdaan van alle opsmuk is ze ’s ochtends. Zoals iedereen weet die ook onder de toren heeft gestaan, is het staal van dichtbij niet glimmend zilverkleurig maar een vaal bruingrijs.

Afgelopen zaterdag liep ik er om 9 uur langs, onderweg naar de RER-trein naar Versailles. De metalen kolos leek zich gapend uit te strekken boven haar onderdanen. In het groene Parc du Champ de Mars was het al een drukte van jewelste. Mannelijke joggers werkten zich zwetend een weg door de toeristen. Hun blik smekend, alsof ze wilden dat ik hen de weg zou vragen zodat ze even konden uitrusten, even een excuus hadden om uit hun gedisciplineerde ochtendroutine te ontsnappen. Een vrouw sloeg liefdevol het zand uit de haren van haar enorme hond die in 1x een fontein probeerde leeg te drinken. Japanse senioren schikten zich vergenoegd voor de allermooiste foto. En onder de Eiffeltoren zette een man op leeftijd het met zijn vrouw plots op een lopen alsof iemand zijn plaats in beslag nam, terwijl de nu al indrukwekkende rijen toch geen teken van beweging vertoonden.

In Versailles heb ik uiteindelijk het interieur van de paleisgebouwen niet verkend. Ik verdwaalde eindeloos en zonder veel behoefte de weg weer te vinden in het doolhof aan heggetjes met telkens weer een andere kleine of grote fontein, met telkens weer een ander beeld, een ander gebouw, een ander bloemenbed. Het is niet echt mijn stijl, het pompeuze Versailles, maar toch heeft het wel iets, al die aandacht voor gecultiveerd groen. Met name het gedeelte bij de gebouwen achterin, waar zonnekoning Lodewijk de 14e zich met zijn maitresse terugtrok en waar Marie-Antoinette zich een eeuw later zou verschuilen, heeft iets vertrouwds, iets liefdevols. Het laat iets zien van mensen die proberen een eigen wereld te creëren waarin ze de waan van de dag kunnen ontlopen.

Die middag bracht de metro mij weer terug naar het hart van de stad, waar ik nog even luisterde naar een prachtig vioolconcert in de oude Joodse wijk Le Marais, voor ik het laatste uurtje doorbracht in hetzelfde park bij de Eiffeltoren waar ik de ochtend begonnen was. Ze heeft iets, La Tour Eiffel, onlosmakelijk verbonden aan haar stad, letterlijk en figuurlijk.

De dag ervoor, vrijdag, had ik twee bijzondere musea bezocht. Een groter contrast is haast niet denkbaar. ’s Avonds laat had ik de nieuwe tentoonstelling ‘A Third Mind’ in het Palais de Tokyo bezocht, eigenlijk met als reden dat Youp van ’t Hek dit museum net in de VARA-gids had aangeprezen. Moderne kunst in al zijn vormen in een grote, veelomvattende, indrukwekkende tentoonstelling. Heftig.

Maar het indrukwekkendste deel van dit bezoek was Musee l’Orangerie. Misschien wel het mooiste museum ter wereld. En nee, dat kan ik eigenlijk niet zeggen omdat smaken zo verschillen. Maar het is wel mijn favoriete museum-tot-nu-toe vanuit mijn beperkte perspectief op de wereld. Als je van het impressionisme houdt, als de schilderijen van Monet je aanspreken, dan moet je het gaan zien...
Helemaal niet zo groot, het gaat eigenlijk om 2 ovale zalen (al is er onderin het museum nog een aardige collectie met o.a. Renoir en Cezanne). Die zijn dan wel gevuld met schilderijen tot 17 meter lang, enkel en alleen waterlelieschilderijen van Monet. Je kunt er virtueel naartoe, zie http://www.musee-orangerie.fr/homes/home_id25184_u1l2.htm , maar live is toch net even indrukwekkender.... Ik bracht er ruim een uur door, wandelend langs de schilderijen als de schilder langs de waterkant. Foto’s maken mocht (zonder flits) en de computer-edit van die foto’s voegt weer een ander perspectief toe, met intensere kleuren, zie http://www.mijnalbum.nl/Album=SJDAFUF6

En zelfs daar zit het m niet in. Het zit m niet in La Tour Eiffel, niet in dat ene museum. Maar er is iets in Parijs wat me altijd doet terugkomen. Dit was welgeteld de 11e keer. Hiervoor was ik er 3x met vriend/vriendin, 3x voor werk, 2x met familie en 2x alleen. Deze keer heb ik mezelf beloofd er een jaarlijkse trip van te maken. Uitgaande van een 80-jarig leven (welja) heb ik nog 40x te gaan.

J’aime j’aime Paris! Check out other blogs here!Miriam

Flag as offensive